Nieuws uit Kosovo

Beste klimvrienden
De tweede maand zit er al op. Eindelijk heb ik eens een beetje tijd gevonden om jullie iets te laten weten hoe dat het met mij gaat. Wel ik kan u vertellen dat deze maanden voorbij zijn gevlogen. Hoe kan het ook anders, we werken hier aan een tempo van zeven dagen op zeven . Soms weet ik zelfs niet meer welke dag dat het is. De meeste tijd besteed ik aan mijn functie als onderofficier inlichtingen. Het is een boeiende maar zeer tijdrovende functie. Een doorsnee dag ziet er dan ook als volgt uit. Meestal sta ik op om 0615 uur om dan een beetje te gaan lopen. Zo heb ik mijn portie sport al gehad. Na het douchen en het ontbijt start het eigenlijke werk. Eerst verzamel ik zo veel mogelijk inlichtingen van de vorige dag en nacht. De meeste informatie krijg ik via verschillende Internet bronnen. Een voormiddag heb ik nodig om al deze informatie samen te vatten en te bundelen voor de dagelijkse vergadering om 1700 uur. In de namiddag tracht ik om al onze patrouille verslagen te verwerken en te verzenden naar onze hogere commando post. Maar meestal heb ik tijd te kort en dan blijf ik s’avonds verder werken om gewoon niet achterop te geraken.
Gelukkig hebben de Franse mij al een paar keren komen halen om hen initiatie afdaaltechnieken op de rotsen te geven. Ook al was het ijskoud, het was gewoon zalig om buiten te zijn. In het begin van januari hebben we kunnen genieten van een prachtig wit berglandschap. Dat heeft er ons toe aangezet om een verkenning toerski te organiseren. Helaas ben ik toen domweg met mijn rechter hand op een puntige rots gevallen. Toen ik de volgende dag naar de doctor ging voor een zalfje tegen de zwelling stuurde hij mij naar het veldhospitaal. In dat veldhospitaal hebben ze een breuk van het middenhandsbeentje van mijn rechter pink vastgesteld.
De afgelopen 25 dagen heb ik hier dan met gips rond mijn hand rondgelopen. Ik heb er zelfs mee proberen te klimmen. Maar dat lukte niet al te goed.Ondertussen ligt het gips al in de vuilbak en zijn de klimtrainingen terug begonnen. Nog een zeven tal weken, en we kunnen terug in het mooie België aan de rotsen gaan hangen.
Het is wel tof om teksten en foto’s van jullie op de blog te zien.
Tot de volgende keer.
Johnny